“سلامی به زیبایی نام اهورا مزدا به بزرگی نام ایران به گرمی آتش زرتشت به زرینی برگهای تاریخ ماد و آریا تقدیم به تو که از نسل کوروش کبیری. پیشاپیش یلدای پارس یت فرخنده باد.”

این متن یک پیامک تبریک شب یلداست که در ذهن من چند سؤال ایجاد کرد:

– زیبایی نام اهورا مزدا در چیست؟ اصولا زیبایی یک نام را چطور می توان حس/درک کرد؟ مثلا زیبایی نام علی (نام خودم) یا زیبایی نام چنگیز یا زیبایی نام محمود یا هر اسم دیگری.

– یک سلام چطور می تواند به زیبایی یک نام باشد؟ سلام. سلامی به زیبایی نام علی سخاوتی.

– بزرگی نام ایران چقدر است؟ این بزرگی چطور سنجیده می شود؟ نام ایران از نام چه کشورهایی بزرگتر و از نام چه کشورهایی کوچکتر و با نام کدام کشورها مساوی است؟ مثلا اگر بگوییم “نام ایران تقریبا به بزرگی نام سوریه است.” آیا گزاره درستی را بیان کرده ایم؟

– گرمی آتش زرتشت چطور؟ آیا آتش زرتشت از آتشهایی که ما امروزه بر می افروزیم گرمتر بوده است؟ یا سردتر؟ یا اساسا گرمایش با آتشهای امروزی فرق داشته است؟

– مادها و قوم آریایی برگ تاریخ زرینی داشتند؟ نه جدی؟ من شخصا از درس تاریخ بدم می آمد و چیزی از برگهای زرین تاریخ این اقوام در خاطرم نمانده است.

همه این سؤالها به احتمال زیاد بی مورد و غیر منطقی است. نویسنده پیامک فوق برای زیباتر کردن متنش از صنایع ادبی مثل تشبیه و استعاره استفاده کرده است. مثل سلامی چو بوی خوش آشنایی. یا سلامی به زیبایی یک لبخند. یا سلامی به گرمی دستان مادر. و الخ.

ولی چرا نسل کوروش؟ دو هزار و پانصد سال گذشته و بین ما و کوروش میلیونها ژن از نژادهای مختلف فرو شده است. ترک و عرب و مغول و غیره. چه کسی می داند که نسلش در دو هزار و پانصد سال پیش به چه کسی بر می گردد؟ و اصلا چه اهمیتی دارد؟ “سلامی به گرمی آتش زرتشت تقدیم به تو که از نسل کوروش کبیری.” اوق.  این جمله حتی شاعرانه هم نیست.

اگر پیش بینی نوستراداموس درست از آب در نیاید و کره زمین چند هزار سال دیگر به حیاتش ادامه بدهد، من پیش بینی می کنم که دو هزار و پانصد سال دیگر یک عده آدم پیدا خواهند شد که به داشتن رابطه با نسل ما افتخار بکنند.

تنها مشکل اینست که دوره ما مثل دوره مادها یک اسم مشخص ندارد. ما نیاز به یک اسم قومی/قبیله ای داریم. چیزی مثل پیامکیه یا پیامکیان.

دو هزار و پانصد سال دیگر در این کشور مردمانی خواهند زیست که از این دوره با افتخار و حسرت یاد بکنند. دوره پیامکیان یک دوره پرشکوه تاریخی محسوب خواهد شد. با برگهایی زرین در تاریخ. عبارت “سلامی به گرمی آتش گاز طبیعی” احساسی شاعرانه، نوستالژیک و غرور آمیز در ایرانیان دو هزار و پانصد سال بعد ایجاد خواهد کرد. “سلامی به زیبایی نام پیامک” هم همینطور.

 

آتش گاز طبیعی

سلامی به گرمی آتش گاز طبیعی تقدیم به تو که از نسل پیامکیان هستی.

 

 

مشترک خبرنامه شوید

با عضویت در خبرنامه می‌توانید از نوشته‌های جدید باخبر شوید.

دیدگاه‌ها

taze vared شنبه، ۲۹ دسامبر ۲۰۱۲

مرسی از جواب جالبتون. همه حرفای شما درست حالا یکی نیست به اینا که اینقدر سنگ آریا و … رو به سینه میزنن بگم مگه ایران قبل از ورود آریایی ها خودش سکنه نداشنه. پس این ایلامی ها و کاسپین ها و … با اون همه عظمت کشک؟ تازه اگه قرار باشه خودمون رو به نسلی متصل کنیم ایلامی ها که با کلاس تره….مگه کسی چغازنبیل نرفته؟!!!ای بابا

پاسخ به taze
mehrandokht جمعه، ۲۸ دسامبر ۲۰۱۲

سلام
نامیدن این دوره به پیامکیان جالب بود ولی چرا از نسل پیامکیان و نه در عهد پیامکیان ؟

پاسخ به mehrandokht
    Ali Sekhavati جمعه، ۲۸ دسامبر ۲۰۱۲

    دلیل خاصی نداشت شاید چون می خواستم تناظر با خزعبل اولیه (نسل کوروش) را حفظ کنم. البته خیلی هم غیر قابل توجیه نیست مثلا می توان گفت که پدر و مادر فلان بچه ذر ابتدا از طریق پیامک رابطه ای را شروع کرده اند و …. بنابراین آن بچه از نسل پیامکیان به حساب می آید. و توجیهاتی از این دست.

    پاسخ به Ali
فوبارالمله جمعه، ۲۱ دسامبر ۲۰۱۲

دیدگاه شما چیست؟

آخرین نوشته‌ها

آخرین دیدگاه‌ها