نمی خواهم اینجا باشم پس هستم

محمد نوشته است:
با سلام
من دانشجوی ترم یک کارشناسی ناپیوسته نرم افزارم کتاب شما دقیقا حرف دل من بود واقعا لذت بردم.من به برنامه نویسی علاقه دارم واستعداشم دارم و خیلی بیشتر از یک دانشجو نرم افزار دانشگاهی مهارت برنامه نویسی دارم ولی این مهارت برای بازار کار کم است.من خیلی جا ها برای برنامه نویسی به مصاحبه رفتم اونها تخصص میخوان نه مدرک لپ مطلب اینه که میخوام دانشگاه و بیخیال شم برم سربازی بعد کار ولی یه زره مرددم می خواهم از شما مشاوره بگیرم
ممنون میشم کمکم کنید.

محمد عزیز،

اولا- هم بعید می دانم تو بتوانی از من “مشاوره” بگیری و هم بعید می دانم من بتوانم به تو مشاوره بدهم.

ثانیا- امیدوارم این مطلب و این مطلب و این مطلب و این مطلب و این مطلب را با دقت و حوصله خوانده باشی.

ثالثا- هیچ فرقی نمی کند که به سربازی بروی یا به دانشگاه رفتن ادامه بدهی.

رابعا- اگر مطالب فوق در تصمیمی که می خواهی بگیری کمکی به تو نمی کنند مطلب زیر را می نویسم که به احتمال زیاد باز هم کمکی به تو نخواهد کرد.

بیست سال پیش، اواخر سال سوم دانشگاهم بود که تصمیم گرفتم دانشگاه رفتن را ول کنم. بسیار بعید می دانم که دلیل من برای ترک دانشگاه در آن زمان سربازی رفتن و شروع به کار بوده باشد ولی خوب یادم می آید که در تصمیمم برای دانشگاه نرفتن خیلی جدی بودم. به همین دلیل با وجود مخالفت زیاد مادرم و اصرارش در اخذ (حداقل) مدرک لیسانس، اگرچه دانشگاه رفتن را رسما ترک نکردم ولی عملا دانشگاه نمی رفتم و درس نمی خواندم. درست مثل مردی که به دلیل مخالفتهای خانواده و دیگر موانع اجتماعی، رسما ازهمسرش جدا نمی شود ولی شبها دیر به خانه می آید یا اصلا نمی آید.

دانشگاه نرفتن و درس نخواندن مقدمه ای شد برای ورود من به یک دنیای جدید. دنیایی که در آن روزها آقای مهندس بودم با درآمد نسبتا خوب و شبها دانشجوی دانشگاه مصرف ترکیب متنوعی از مواد مخدر به همراه تجربیات زیرزمینی با حضور اساتید برجسته فن.

تقریبا دو سال به این منوال گذشت و من در دانشگاهی که ترک کرده بودم چهار ترم متوالی مشروط شدم و در دانشگاه جدید چنان درخشیدم که دوستان جدید و قدیمم به شوخی “دکتر” صدایم می کردند. ولی من یک بار دیگر می دانستم که “نمی خواهم اینجا باشم.”

به طرز معجزه آسایی بدون دریافت نامه زیر فارغ التحصیل شدم:

جناب آقای دکتر علی سخاوتی

به شماره دانشجویی 713698989

همانطور که می دانید طبق قوانین، ما دانشجوهایی را که سه ترم متوالی مشروط بشوند اخراج می کنیم ولی به شما فقط به دلیل اینکه از سوی دوستانتان دکتر خطاب می شوید اجازه می دهیم با چهار ترم مشروطی متوالی فارغ التحصیل بشوید.

با آرزوی موفقیت روز افزون

علی زارع

ریاست آموزش

دانشگاه صنعتی شریف

خیلی خوب به یاد دارم که یک بعد از ظهر با یکی از دوستان جدیدم -در آپارتمانی که بیشتر شبیه یک خانه تیمی بود – هم آنقدر high بودیم که خیالپردازی کنیم و هم آنقدر low که برای اولین بار به خودمان عمیق تر نگاه کنیم و کوچکی آن آپارتمان و کارهایی را که تویش انجام می دادیم زیر سؤال ببریم. ناگهان ایده ای مطرح شد که برای هر دو ما الهام بخش بود. آنقدر الهام بخش که یک ساعت بعد توی فرودگاه مهرآباد در قسمت پروازهای خارجی نشسته بودیم و محو صدایی که از مسافران محترم پرواز شماره …. به مقصد …. دعوت می کرد برای تحویل بار و انجام عملیات بازرسی به …… مراجعه کنند. در آن لحظه فقط یک چیز برایم قطعیت داشت و آنهم اینکه می خواهم از ایران بروم.

در مدت کوتاهی بعد از آن “الهام” با دانشگاه تسویه حساب کردم و به سربازی رفتم. دوران بیست و یک ماهه سربازی برای من اولین مواجهه بزرگسالانه با زندگی واقعی بود. تجربه ای که بعد از بیست و یک ماه زندگی در فراموشخانه آپارتمان فوق الذکر نه آسان بود نه لذت بخش. هر طور بود بیست و یک ماه خدمت سربازی هم تمام شد. حالا من هم کارت پایان خدمت داشتم و هم در کمتر از یک هفته پاسپورت و هم در کمتر از چهار سال ویزای مهاجرت به کانادا.

الان که به گذشته نگاه می کنم – و سعی می کنم خوب نگاه کنم – می بینم که یک سال اول اقامت من در کانادا خیلی شبیه به یک سال اول اقامتم در آن آپارتمان بود. یا یک سال اول دانشجوییم در دانشگاه. یا یک سال اول (کمی کمتر یا کمی بیشتر) یک شغل یا یک سال اول یک کسب و کار یا یک سال اول یک رابطه که در این سالها تجربه کرده ام. به عبارت دیگر هر تجربه ابتدا با گریز از تجربه قبلی هویت پیدا کرده است و سپس در پایان، با گریز به تجربه بعدی. به عبارت دیگر هر تجربه برای من سکه ای بوده است که یک رویش حال و هوای تجربه قبلی و گریز از آن را داشته و روی دیگر خستگی از تجربه فعلی و تشنگی به گریز از آن را.

زندگی در لحظه
زندگی در لحظه

این فقط داستان زندگی من است. چیزی که برای من اتفاق افتاد. نه از آن پشیمانم و نه ناراحت و نه آرزو دارم که سیر حوادث جور دیگری می بود. هچ نصیحت و مشاوره ای هم در کار نیست. ممکن است کسی بگوید که این شیوه زندگی حتما باعث از دست رفتن لحظه های زیبای زیادی در زندگی من شده است. نمی دانم. شاید. “زندگی در لحظه“، تا کسی خودش به این نتیجه نرسد خزعبلی بیش نیست. هر کسی حق دارد بین زندگی در زمان حال، آینده، گذشته یا ترکیبی از آنها، انتخاب کند و هیچ حالتی نسبت به حالت دیگر هیچ برتری ندارد.

There is no conclusion.

What is concluded that we might conclude in regard to it?

There are no fortunes to be told.

There is no advice to be given.

~ William James

بعد از یکسال و چند ماه از کانادا برگشتم. بعد دوباره به کانادا برگشتم. بعد دوباره از کانادا برگشتم. یک بار دیگر به کانادا برگشتم و بعد دوباره از کانادا برگشتم. هنوز هم به نوعی همین کار را دارم تکرار می کنم. در سه سال گذشته حداقل بیست بار از رابطه با مادر بچه ها بیرون رفته ام و دوباره به آن برگشته ام. هنوز هم نمی خواهم اینجا باشم. نمی دانم. شاید.

با الهام از:

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم                     خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم
چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست         روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عیان نشد که چرا آمدم کجا بودم                         دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم
چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس                 که در سراچه ترکیب تخته بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آید                        عجب مدار که همدرد نافه ختنم
طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع                   که سوزهاست نهانی درون پیرهنم
بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار                       که با وجود تو کس نشنود ز من که منم

حافظ

مطلب مرتبط آینده:

گردشگری – طرح یک پدیده نسبتا پیچیده

۹ دیدگاه در “نمی خواهم اینجا باشم پس هستم

  1. من ده سال پیش دانشگاه رو ول کردم رفتم سربازی بعد دوباره رفتم دانشگاه بعد کار کردم بعد اومدم آلمان دوباره رفتم دانشگاه.

    اگر الان به عقب برمی‌گشتم حتما یا خیلی زود تند سریع می‌رفتم سربازی و قال قضیه رو می‌کندم یا عمرا نمی‌رفتم و تا می‌تونستم روی خودم سرمایه‌گذاری می‌کردم و ایده‌های خودم رو پرورش می‌کردم و مهارت یاد می‌گرفتم و گروه می‌ساختم و الخ.

    تنها کاری که مطمئنم نمی‌کردم این بود که من و من کنم و وقت تلف کنم.

  2. اتفاقاً من هم از چهارشنبه‌ی این هفته، دوره‌ی آموزشی سربازی رو شروع می‌کنم و سپس قراره دوره‌ی امریه رو در دانشگاه سپری کنم.
    اگه به سال گذشته -همین موقع – برگردم هرگز فکر نمی‌کردم چنین تصمیمی بگیرم.
    اما از انتخابم راضی هستم و برای اولین بار تصمیمی بود که خودم گرفتم، و اگه دقیق‌تر بگم دنبال این بودم که چه گزینه‌ای برام “مناسبه”؛ برخلاف گذشته که تصمیم‌های خودم رو با واژه‌هایی چون خوب، خوب‌تر یا بهتر می‌سنجیدم.

  3. میگم و با هرکسی که تقریبا هم سن و سال منه حرف می زنم آخرش همشون می خوان برن سربازی
    تقریبا کسی رو ندیدم که نخواد بره
    خیلی برام عجیبه انگار هیچکاری بجز رفتن به سربازی نمی تونن انجام بدن
    قضیه چیه واقعا ؟ از کی همه باید بالاخره برن ؟

  4. سلام!
    آقای سخاوتی عزیز، طبق معمول بلاگ بسیار جالبی بود
    میخواستم اگه بشه و لطف کنین مطلبی رو در مورد “سخت نگرفتن” مسائل و آدمایی که با مسائل خیلی سخت برخورد میکنن و اینکه این آدما چطور میتونن این مسئله رو در خودشون تشخیص بدن و رفع کنن این ایراد رو بنویسید.
    (نمیدونم نظر شما چیه ولی بنظر من واقعاً ایراد بزرگیه)

  5. ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﺍ ﻫﻤﻪ ﯾﻪ ﺟﻮﺭﯼ ﻣﯿﺨﻮﺍﻥ ﮐﻪ ﻣﻨﻮ ﺑﺎ
    ﺗﺮﺱ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﺪﺭﮎ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻫﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯽ
    ﻧﻤﯿﺘﻮﻧﯽ ﻫﯿﭻ ﮐﺎﺭﯼ ﺑﮑﻨﯽ ﺑﺘﺮﺳﻮﻧﻦ . من این سوال و تو فیسبوکم کردم البته تو گروه برنامه نویسان. این لینک صفحشه و سوال من
    https://m.facebook.com/groups/137228319679553?view=permalink&id=774195049316207&_rdr
    مطالبی که گفتی رم خوندم ولی رک بگم کمکی نکرد اول
    خیلی راسخ شده بودم ادامه ندم ولی حرفهای اینا. یه زره شلم کرد حالا نگید تو سست عنصری نمیتونی تصمیم بگیری فعلا در مرحله انتخاب یا بهتر بگم نتیجه گیریم
    راستی از اینکه مشتی هستی و ج میدی ممنونم

    1. 😀
      در واقع هر کی اولین بار «امکان» رو می‌خونه جوگیر می‌شه (one of them is speaking).

      مهم‌تر از این‌که بخوایم از دانشگاه رفتن منصرف بشیم، اینه که بتونیم دلیل واقعی رو برای کاری که می‌کنیم پیدا کنیم؛ و مطمئنم که «اگه دانشگاه نری نمی‌تونی پولدار بشی» یا «اگه دانشگاه نری بهت کار نمی‌دن» جزو اونا نیست!

      اگه دانشگاه نری هم می‌تونی پولدار بشی و هم می‌تونی کار پیدا کنی؛ از نوعِ خوبش!

      فخرفروشی کردن کار خوبی نیست، منم قصد انجامشو ندارم، ولی من ۱۶ سالمه، ماهی ۱ساعت و ۲۵دقیقه کار می‌کنم؛ برای ۵۰۰هزار تومن :). (درآمد خالصم خیلی بیشتر از اینه؛ این فقط برای یه موردشه)

      رمز موفقیت این نیست که دانشگاه بری یا نری، رمز موفقیت اینه که بتونی گلیم خودتو از آب بکشی بیرون!

      منم دوست دارم دانشگاه برم، نه برای این‌که بهم کار بدن؛ به خاطر این‌که فک می‌کنم دانشگاه رفتن ایده‌ی خوبیه، چون می‌تونم اون‌جا چیزایی رو یاد بگیرم که بیرون از دانشگاه یاد گرفتنش وقت بیشتری ازم می‌گیره.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *