پادکست به راه بادیه با علی سخاوتی – 23 فروردین 1398

تبریک سال نو، یاد ایامی که باران نعمت بود و ساخت اولین آسیاب سنگی.

پادکست فارسی به راه بادیه را می توانید روی بیشتر اپ های پادکستینگ گوش بدهید.

Apple PodcastsCastboxRadio PublicPocket CastsSpotifyGoogle PodcastsAnchor

آدرس ایمیل و کانال تلگرام پادکست به راه بادیه.

آدرس صفحه اینستاگرام و توئیتر به راه بادیه.

اگر شما هم مایل هستید درباره زندگی خودتان حرف بزنید می توانید در پادکست فارسی فنامنا شرکت کنید.

۱۱ thoughts on “پادکست به راه بادیه با علی سخاوتی – 23 فروردین 1398

  1. فضای مورد نیاز :قبل از استقلال بچه ها 135-بعدش95-بعد از مراجعه به مجتمح عروجیان 1 البته در صورت پیشنهاد باغچه 2000 متری در منطقه خوش آب و هوا ، رد احسان نمیکنیم
    البته مالکیت ملک، مدرک دانشگاهی و حقوق سر ماه و بازنشستگی از معدود سرمایه گذاری هایی هستند که جایگزین خیلی نداشنه ها مانند مالکیت معنوی، بورس –بیمه –تامین احتماعی –پس انداز بانکی و . . . . شده که موضوع با مسکن فرق میکند
    مسئولیت بنا بر تئوری های مختلف مانند اثر پروانه ای از بینهایت تا صفر (فانون قسمت و جبر ) متغیر است . و همگی در این بازه بنا بر احوال خود و روزگار در نوسانیم.
    من سعی میکنم با کنترل اطلاعات ورودی خود ، مسئولیت حدود 30 در صد از اعمال ، گفتار و اتقافات پیرامونیم را بپذیرم

  2. يه نكته درباره توئيت هايي كه خونديد:
    اين كه هر كدوم از ما بالاخره مسئول يه سري خرابي و افتضاحي كه گوشه اي از اين دنيا بوجود اومده يا خواهد اومد هستيم، در توئيتر هيچ موضوعيتي نداره و هيچوقت هم موضوعيت پيدا نخواهد كرد! توئيتر بر همين چيزها استواره و ميشه پذيرفت كه فلسفه وجوديش هم با همين تايتل ها و ايونت ها شكل ميگيره. بنابراين اشتباه از شماست كه انتظار چيزي جز اين از جامعه فعال در توئيتر داشتيد. اگر كسي علاقمنده صداي اعتراض مسئوليت شخصي انسان هاي بي مسئوليتي مثل ما باشه بهتره مثل شما وبسايت يا پادكست بزنه. بنابراين نميشه به كسانيكه در توئيتر به توئيت زدن هاي اعتراضي عليه مسئولين مشغولن خرده گرفت. اونها هم دارن به نوعي “بخشي” از وظيفه انساني يا وجداني خودشون رو انجام ميدن! هيچ عيبي هم در ذات اين مسئله وجود نداره.

    نكته بعدي درباره شكل نگرفتن انجمن هاي حمايت از حقوق مردانِ فلان فلان و فمينيسم با ذكر يك مثال:
    واقعا چطور اين موضوع براي شما اعتراض برانگيزه؟ انجمن هاي حمايتي يا هر چيزي شبيه به اينها از جمله فمينيسم مثل يه جوش در صورتِ تجمع چربي در جايي از بدن خودبخود بوجود مياد! اگر جوش انجمن هاي حمايتي پيرامون مشكلات مردان هنوز بيرون نزده پس سطح چربي زير پوست جامعه موردنظر شما هنوز به حد كافي نرسيده! (خدايا بهتر از اين نميشد مثال زد.. )
    و اين كه كسي نميتونه فمينيسم رو تعريف كنه، چرا هزارتا شاخه داره، خودشون حرف خودشون رو نميفهمن، اينا صرفا نظر شخصي شماست و هيچ اعتباري نداره.

  3. من هنوز دوست دارم زمینی نداشته باشم. اینطوری پام جایی بند نیست و راحت میتونم هرجا خواستم برم. و البته برای کاری که الان میخوام روی زمین بکنم نیازی به مالکیتش ندارم و مالکیت یه تیکه از زمین شاید بیشتر باری بشه روی دوشم. ولی حس میکنم در سال های آینده یک حسی درم متولد بشه که دوست داره «خونه» بسازه و یک جا بمونه (مثل مرغ که کرچ میشه).

  4. 80 متر برای من خوبه، کوچک‌تر باشه حس می‌کنم زندانی شدم.

    هنوز برای مسئولیت‌ها به نتیجه‌ای نرسیدم. شاید مسئول سلامت جسمی و ذهنی خودم باشم.

    https://shahreketabonline.com/products/32/260585/%D8%AF%D8%AE%D8%AA%D8%B1_%D8%AA%D8%AD%D8%B5%DB%8C%D9%84%DA%A9%D8%B1%D8%AF%D9%87_%DB%8C%DA%A9_%D8%B3%D8%B1%DA%AF%D8%B0%D8%B4%D8%AA

  5. عرض سلام. تبریک محشر بودن پادکست :))

    به عنوان یک 23 ساله که داره 24 ساله میشه کم کم، شاید درست متوجه سوال نشده باشم اما دلم میخواد توی ی خونه کوچیکتر مساوی 75 متر زندگی کنم چون توی بیشتر از این زندگی نکردم تا حالا و عادت به بیشتر از این ندارم.
    اگر انقدر تورم و بی ارزش شدن روز ب روز پول و این چیزا افتضاح نبود دوس داشتم اجاره نشین باشم (رهن کامل) ولی خو سالی حداقل 5 تومن میره رو رهن ها (همون 75 متر این اطراف) و با این درامدی ک من دارم (الان صفر تومن) واقعا نمیصرفه همچین چیزی. پس بهتره ب فکر خرید همچین خونه ای باشم که اونم نمیتونم 😂 xD پس فعلا خونه پدری بهترین جاست واسه زندگی :)) تا ببینیم چی پیش میاد.

    مسئولیت هم خیلی دارم و میدونم ولی خب بیشتر نگم چون ناامیدکننده س… کلا فعلا منفعلم (تقریبا کاملا)

    ولی باز هم تبریک عاااالی بودن پادکست :))
    و ابراز علاقه به پادکست :)))))

  6. پاسخ سوال اول ؛ یه سوییت 40 متری اگه خوش نقشه باشه کافیه با یک تراس بزرگ. زندگی مینیمال واقعا لذت بخشه.من تخت و تی وی و لوستر و دکوری ها رو چند ساله از اتاق حذف کردم. واز خرید های بیخود هم صرف نظر میکنم. قبلا خیلی آت و آشغال دور خودم جمع میکردم حذف کردن خیلی حس خوبی داره. (آقای سخاوتی لطفا یک پادکست با موضوع چگونه مینیمال زندگی کنیم.وکمتر آشغال جمع کنیم. )
    پاسخ سوال دوم ؛ فکر کنم مسئولیت من اینه که با تغییر سبک زندگیم کمترین رد پا رو روی کره زمین بر جا بذارم.

  7. سلام
    من در مورد مساحت اشغالی ،والا هرچه بیشتر بهتر. یعنی آنقدر که مساحت و نقشه خانه برایم مهم است . شهرش و محله اش برایم مهم نیست .

    اما سایر مسئولیتها را با شرمندگی به عهده می گیرم.
    یعنی در مورد مصرف آب ، مواد شوینده و … خیلی عقب مانده هستم.
    اما در مورد لباس چند سالی است که واقعا مینیمال شده ام.

  8. در این قسمت موضوع خوبی مطرح شد که به نظرم به طرز مناسبی به اون پرداخته نشد. زندگی مینیمال و در حد نیاز مدتهاست که توی دنیا داره روش کار میشه. همه جا پیشروانی داره که در مورد اون تحلیل و تبلیغ می کنن و دارن سعی می کنن که ارزش های اون رو تبیین کنن و مردم رو کم کم باهاش آشنا و از مزایاش مطلع کنن. تو ایران البته هنوز خیلی مورد توجه نیست و جوش راه نیافتاده و تنها جاهایی که من دیدم در موردش صحبت شده اینجا و چند جای محدود دیگه هست. ولی مسئله ای که هست با لحن طلبکارانه و طعن و کنایه صحبت کردن در مورد این موضوع با مخاطبین به نظرم راه به جایی نمی بره. اینکه ما مردم رو سرزنش گرانه مورد خطاب و عتاب قرار بدیم که چرا بیشتر از نیازشون فضا اشغال می کنن یا دارایی جمع می کنن یا غذا مصرف می کنن و آشغال تولید می کنن نتیجه ی چندان مطلوبی نداره. رفتار و سبک زندگی ما، حاصل فرهنگ و تربیت و اتمسفر اجتماعی و هزاران پارامتر دیگه اس که فقط و فقط از یک راه می تونه تغییر کنه. اون هم شناخت و آگاهی و ایجاد بنیان های منطقی و فکری در مورد موضوعه. باید در مدیاهای مختلف در موردش بحث بشه و از نظر عملی هم الگوهایی معرفی و شناخته بشن.در این زمینه من کتاب goodbye things رو خوندم و توصیه می کنم که توسط یک ژاپنی نوشته شده که سبک زندگی مینیمال رو در پیش گرفته.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *