الف- او با فکر من موافق است.
ب- او مثل من فکر می کند.
ج- او به چیزی فکر نمی کند.
د- من امیدوارم که او دیر یا زود مثل من فکر بکند.
ه- من کاری می کنم که او فکر کند که من فکر می کنم که او فکر می کند.
و- من می توانم به چیزی که او به آن فکر می کند فکر نکنم.
ز- او فکر من را بهتر از خود من برایم بیان می کند.
ح- او از فکر من خوشش می آید حتی اگر خودش هرگز آنطور فکر نکند.
ط- من فکر می کنم که او هم به همان چیزی که من فکر می کنم فکر می کند.
ی- با هم به هیچ چیز فکر نمی کنیم.
بچه که بودم -نه اینکه الان بزرگ شدم _ همیشه یه فکر های خبیث و احمقانه ای از این دست سراغم می آمد بعد فکر می کردم که باید پیش مادرم اعتراف کنم تا خوب شوم. از اینجا تازه قسمت سخت داستان شروع می شد ، اینکه چطوری و از کجا باید شروع کنم! نوشته ی جناب سجاد من را برد به آن دوران و نوشته شما،من رو دچار شک با فتحه کرد.آیا بعد از خواندن این کامنت آن حس پیامبر گونه به شما دست نداد آقای سخاوتی عزیز؟
به هیچ وجه
یه حس خیلی احمقانه که مدت هاست باهامه اینه که فکر می کنم همه مردم اشتباه می کنند فقط شما درست می گی یعنی هرکی افکار شما رو نداره و مثل شما “عمل” نمی کنه اشتباه زندگی می کنه عذابیه که همیشه توی فکر من هستید و چندبار خواب شما رو دیدم با اینکه می دونم اینطور نیست، احساس خوبی ندارم
با شما موافقم این احمقانه ترین حسی است که کسی می تواند داشته باشد
من هم بعد از شنیدن آن حس خوبی ندارم و امیدوارم هر چه زودتر اشتباهات زیادی را که در افکار و اعمال من هست ببینید. چیزهای درستی که در زندگی و فکر دیگران هست هم همینطور
دیدگاهتان را بنویسید