مطلب زیر را از اینجا ترجمه کرده ام.
1- می دانی که بیشتر رفتار بد دیگران از ترس و نگرانی است نه از روی حماقت یا رذالت. حق به جانب بودن را رها می کنی و به جهان به عنوان جایی که یا از احمق پر است یا از هیولا، نمی نگری. این باعث می شود که چیزها در ابتدا قطعیت کمتری داشته باشند ولی در طولانی مدت بسیار جالبتر به نظر برسند.
2- فهمیده ای که چیزی که توی ذهن توست به طور خودکار توسط دیگران قابل درک نیست. قبول داری که، متاسفانه، ناگزیر هستی که احساسات و نیات خود را با بکارگیری کلمات، شفاف کنی و تا با آرامش و وضوح صحبت نکرده باشی نمی توانی دیگران را به خاطر درک نکردن منظورت سرزنش کنی.
3- فهمیده ای که – به طور قابل توجهی – بعضی وقتها اشتباه می کنی. با شجاعت فراوان اولین قدمهای لرزان خود را به سوی معذرت خواهی (هر از چند گاهی) بر می داری.
4- یاد گرفته ای که به خودت اعتماد کنی. نه با رسیدن به اینکه تو آدم بزرگی هستی، بلکه با فهمیدن این نکته که بقیه نیز به اندازه تو نادان، ترسیده و گم شده هستند. همه ما در طول مسیر جبران می کنیم و این اشکالی ندارد.
5- دیگر از سندرم ایمپاستر رنج نمی بری چون پذیرفته ای که چیزی به نام یک آدم مشروع (موجه) وجود ندارد. همه ما، به درجات مختلف، سعی می کنیم در حالیکه داریم حماقتها و جنبه های ناشناخته خود را تحت کنترل نگه می داریم، یک نقش ایفا کنیم.
6- پدر و مادرت را می بخشی چون می فهمی که آنها برای توهین به تو، تو را به این دنیا نیاورده اند. آنها نیز با مشکلات و بدبختی خودشان دست و پنجه نرم می کردند. از یک جایی به بعد، خشم جایش را به دلسوزی و شفقت می دهد.
7- به تاثیر عظیم چیزهای کوچک روی احوال آدمی پی برده ای: زمان خواب، قند خون، استرس و غیره. و در نتیجه یاد گرفته ای که درباره موضوعات مهم و حساس با کسی که دوستش داری بحث نکنی مگر اینکه همه خوب استراحت کرده باشند، غذا خورده باشند، چیز دیگری ناراحتشان نکرده باشد و کسی برای رسیدن به قطار عجله نداشته باشد.
8- می دانی که وقتی نزدیکانت سرت غر می زنند یا توی اعصابت می روند آنها معمولا قصد آزار و اذیت تو را ندارند، آنها احتمالا تلاش می کنند به تنها روشی که بلدند توجه تو را جلب کنند. یاد می گیری که استیصال را در پس لحظه های نه چندان خوشایند کسانی که دوستشان داری تشخیص بدهی و -در یک روز خوب – به جای اینکه قضاوت کنی به حساب عشق بگذاری.
9- اگر کسی ناراحتت کند، دلخوری و نفرت را برای مدتها با خود حمل نمی کنی. به یاد می آوری که به زودی خواهی مرد. انتظار نداری که دیگران بدانند که مشکل چیست. تو مشکل را به طور مستقیم به آنها می گویی و اگر درک کردند، تو آنها را می بخشی. و اگر درک نکردند، به شکل دیگری باز هم تو از آنها می گذری.
10- به این نتیجه رسیده ای که از آنجاییکه زندگی خیلی کوتاه است، بسیار مهم است که حرف دلت را بزنی، روی چیزهایی که واقعا می خواهی تمرکز کنی و به آنها که دوستشان داری بگویی که چقدر برایت مهم هستند. احتمالا هر روز.
11- باورت را به کامل بودن تقریبا در همه زمینه ها از دست می دهی. هیچ آدم کامل، شغل کامل یا زندگی کاملی وجود ندارد. در عوض، قدر چیزهایی را که به اندازه کافی خوبند می دانی. فهمیده ای که خیلی چیزها در زندگیت از یک نظر نا امید کننده و از بسیاری جهات به اندازه کافی خوبند.
12- فضایل کمی بدبین بودن درباره نتیجه کارها را درک می کنی. و در نتیجه به آدمی آرامتر، صبورتر و با گذشت بیشتر تبدیل می شوی. بعضی از ایده آل گراییهایت را رها می کنی و آدمی قابل تحمل تر می شوی. (کمتر عجول، کمتر صلب، کمتر خشمگین)
13- می فهمی که نقاط ضعف شخصیت هر فردی با نقاط قوتی در تعادل است. به جای کنار گذاشتن ضعفهای یک نفر، به کلیت تصویر او می نگری. بله شخصی مو را از ماست می کشد ولی در عین حال به طرز زیبایی دقیق است و به هنگام حادثه محکم. بله شخصی کمی نامنظم است ولی در عین حال بسیار خلاق است با افق دیدی وسیع. می فهمی که آدم کامل وجود ندارد و هر قوتی را ضعفی همراهی می کند.
14- فضیلت عقب نشینی را یاد می گیری. یاد می گیری که بعضی جاها کوتاه بیایی و این کارت را نشانه بلوغ می دانی نه نشانه ضعف. ممکن است رابطه ات را با کسی صرفا برای بچه ها ادامه بدهی یا چون از تنهایی می ترسی. بعضی از ناملایمات زندگی را تحمل می کنی چون می دانی که یک زندگی بی اصطکاک سرابی بیش نیست.
15- کمی سخت تر عاشق می شوی. از یک نظر سخت است. وقتی کمتر بالغ بودی، می توانستی در یک نگاه به کسی دل ببازی. اکنون آگاهی که هر کسی هر چقدر هم که به ظاهر جذاب یا موفق به نظر برسد، از فاصله نزدیک کمی درد سر است. به همانی که داری وفاداری بیشتری پیدا می کنی.
16- با شگفتی می فهمی که در زندگی خصوصی، آدم دیگری هستی. بعضی از توهمات قبلی درباره خودت را رها می کنی. به هنگام ورود به رابطه ها یا دوستی ها با مهربانی به دیگران هشدار می دهی که چطور و چه زمانی ممکن است چالش برانگیز باشی.
17- یاد می گیری که خودت را بابت خطاها و حماقت هایت ببخشی. بی فایده بودن خودزنی بابت اشتباهات گذشته را می بینی. با خودت بیشتر دوست می شوی. البته که هنوز یک احمق هستی ولی یک احمق دوست داشتنی مثل همه ما.
18- می فهمی که بخشی از بلوغ شامل به صلح رسیدن با تکه هایی بچگانه از توست که همیشه با تو می مانند. دیگر تلاش نمی کنی که همیشه و در همه حال یک آدم بزرگ باشی. می پذیری که همه ما لحظات عقب گرد داریم و زمانیکه بچه دو ساله درونت سرش را تکان می دهد، سخاوتمندانه از او استقبال می کنی و توجهی را که نیاز دارد به او نشان می دهی.
19- دیگر خیلی به برنامه های جامع برای خوشبختی بادوام امید نمی بندی. چیزهای کوچک را که خوب از آب در می آیند جشن می گیری. می بینی که رضایت از دقیقه ها و لحظه ها می آید. اگر یک روز بدون دردسر خیلی زیادی سپری شود مشعوف می شوی. به گلها و به آسمان غروب علاقه بیشتری نشان می دهی. ذائقه ات برای چیزهای کوچک رشد پیدا می کند.
20- فکر مردم درباره خودت به طور کلی، اهمیتش را از دست می دهد. می بینی که ذهن دیگران مکانهای درهم برهمی است و خیلی زور نمی زنی که تصویر خودت را در چشمان دیگران برق بیندازی. چیزی که اهمیت دارد اینست که تو و یکی دو نفر دیگر با خود واقعیت اوکی باشید. طلب شهرت را رها می کنی و کم کم به دوست داشتن رو می آوری.
21- در بازخور شنیدن بهتر می شوی. به جای اینکه فرض کنی هر کسی که از تو اننتقاد می کند یا در اشتباه است یا سعی می کند به تو توهین کند. می پذیری شاید ایده بدی نباشد که به چند تا از چیزهایی که شنیده ای فکر کنی. کم کم می بینی که می توانی به یک انتقاد گوش بدهی و دوام بیاوری- بدون اینکه مجبور باشی به لاک دفاعی فرو بروی و وجود هرگونه مشکلی را انکارکنی.
22- به میزان تمایلت برای اینکه هر روز در نزدیکی زیاد با بعضی از مشکلات و مسائلت زندگی کنی پی می بری. بیشتر و بیشتر به خودت یادآوری می کنی که نیاز داری که چیزهایی را که آزارت می دهند بهتر بشناسی. بیشتر در طبیعت پیاده روی می کنی، ممکن است یک حیوان خانگی بگیری و به ارزش کهکشانهای دور دست بالای سرمان بیشتر واقف شوی.
23- دیگر به آسانی با رفتار منفی دیگران تحریک نمی شوی. قبل از اینکه ناراحت یا خشمگین بشوی یا از کوره در بروی، به این فکر می کنی که واقعا منظور آنها چه بوده است. می فهمی که ممکن است تفاوتی بین چیزی که یک نفر می گوید با چیزی که تو بلافاصله از منظور او استنباط کرده ای وجود داشته باشد.
24- تشخیص می دهی که چگونه گذشته خاص تو روی پاسخت به رویدادها تاثیر می گذارد و یاد می گیری که چطور نتیجه نامطلوب را جبران کنی. می پذیری که به خاطر چگونگی دوران کودکیت به اغراق در بعضی از جنبه های زندگی تمایل داری. نسبت به عکس العمل اولیه خودت به برخی موضوعات دو دل می شوی. یاد می گیری که بعضی وقتها احساساتت را دنبال نکنی.
25- وقتی یک رابطه دوستی را شروع می کنی، می بینی که بقیه آدمها آنقدر که دوست دارند درکی از چیزهایی که باعث نگرانی و آزار تو می شوند پیدا کنند تا با دردی که در قلب خود دارند کمتر احساس تنهایی نمایند، لزوما نمی خواهند که خبرهای خوبت را بشنوند. دوست بهتری می شوی چون می بینی چیزی که واقعا دوستی را شکل می دهد سهیم شدن در آسیب پذیری است.
26- یاد می گیری که نگرانیهایت را آرام کنی، نه با گفتن این جمله که همه چیز رو به راه خواهد شد. در بیشتر زمینه ها نخواهد شد. ظرفیتی می سازی که فکر کنی حتی جایی که مشکلاتی پیش می آید، بیشترشان را می توان پشت سر گذاشت. می بینی که همیشه یک پلن بی وجود دارد، که جهان پهناور است، که همیشه چند آدم مهربان می توان پیدا کرد و بیشتر چیزهای وحشتناک در نهایت، قابل تحمل هستند.
